Për chi nër savés, "ëndaa ae late" ër vuria dii: 'ëndaa ën lë' bosch, truvàa in'arbu séch, dë quili ch'ër Campée lasciava pigliàa; tagliarlù prima daa causagna, tagliarnén ën tòc chë së purés purtaa; lëvarlì i rami e a përaglia cun ër martaet; attarcalì ina timussela cun n'a corda e stirassarlù fin a ca.

L'era ën travagl, përché ër sërvia për faa a pruvista de legne, ma da fadachi ër pigliavam fia për in gioghe.-

I nostri dë ca, quand eravam figlioi, li në mësuravu ër fiàt, a forsa e ër temp. Prima li në lasciavu ëndaa ën të qua punta ën facia a Sant'Antoni e aa Piòra; dopo fin a Dula o ën le Fuvéi. Ma nue pënsavam dëlong dë purée endaa 'ën la Cuardenta, përché quee l'era ën bosch ciù gròs e ër li s' truvava de late ciú bele; poi dë sciú à Cuardenta së vìa ciú ben e valate da ina part e da r'autra.- A nu er n'ëntërësava mai a part dë dë là, përche, ën cumënsend dar Tanarée e piavam veiru tute e muntagne de Arpe Marittime, ma dë lolì en parlërem in'autrë viag.- Ades ëncoo ëngéch de late. Partiavam aa matin, nu tant dë bonura. Eravam de strupe dë figliurami, cun chiiucun ciù grand.- Aviavam tuti in tascapan o in zainu ëndund ër li avìa: a timussela cun a corda, in martaét ben afirà, in toc dë pan dë cà, cu jn in rëscun dë bruss o ina crùsta dë frumài dë féa.

Eravam tuti cuntenti e për camin e së cuntavam de" nostre couse" e së fagiam tante risate.- Quand arivavam ën la Cuardenta, së sbargiavam ën le bosch për farsé a lata.- A ca li dijin dë sercàa de larsele séche, përché le eru ciù bone da brujaa, ma nue ni dagiavàm pa tantë amént nu: sërcavam ciù vruntée di arbu d'abé, përché li eru ciù lisci; li pësavu menu e së piavam faa de late ciù grose.- Quand tuti e aviam truvàe, tagliàe e spëraglàe e s'aidavàm a purtalé aa sima dër tirun De lì ce fagiavam arubataa fin ën le Fuvéi, sciur camin për Reaud. Lì së mangiavàm cur toc dë pan eh' aviàm; ciantavàm e

timusèle e poi partiavàm un dëré dë r'autrë, për ëndaa a béu aa funtana de "mil lire". Fin a Dula, a part ina pecina muntaéta de d'amunt dë Cutela, e stirasavàm bèn.

Dopu, për caràa aa funtana dë Perús, ër li avìa (ë le i sun ëncòo) quatr o sinque vòute. Për nun farlé tute, caravam da di pëcin tirun, ma dëviavam staa aténti ch'e late në në scapésu avàa, përché ër li avia sut e "bare dë Dula" e së le në scapavu e uriàam dëgagliàe. Aa Funtana dë Përus e s'arpausavàm ëncon ën géch, përché dopu ër li avia e muntae da Piòra, ëndund e late ee së dëviavàm purtàa a spala.- Dopu e ni aviam ciù da pënsanu: la era tùta caràa, che fagiavam dë cursa ën cantend o tirend di ragli.- Arivavam a ca vers megedì, cun ina fam che në të dighënu!! Eravam stanchi, ma tant cuntenti d'avée purtà in toc de legna séc da brujaa d'uvérn.