Engenuià 'n tero, la testo 'nti man
prego n'ome din n'estabi, tut sulet
bu i cude puntaià süs 'n viei escagn,
parei l'ai trubà mi ch'entravu chiet, chiet
e per na pesso l'ai bucà fin curo
l'ome se segnà e m'a vist achì drecc;
«Oh! 'scüsame, me fai, lei papüs l'uro
ma lu ben ch'ai pa dicc dran, disìu 'ncà
d'abitüdo lu dìu pü bunuro»;
me piasario, i fau, mai emparà
la maniero de pregà, ben cumo cial,
niage lu sabìu ma ai tut desmentià;
«ciames perdun a Noste Segnur dal mal
ch'as facc e dal ben ch'as pa facc a i fraire,
de gardate sal travai chiamun, chiaval,
de giütà-nus tüci, surtut i paure,
de duna-nu salüte, pas, unestà,
parei m'avìo mustà bunanimo de mio maire».
commenta