La grafia dell'autore è la stessa adottata per la redazione del "Piccolo dizionario": la grafia mistraliana.

'Nt i an de ma jouventu, Elvo 'nt i més d'ista esmihavo en jardin proufuma, erba fin sus lou pu aut di col abou ed millioun ed fiour de tanti coulour. I champ semena ed seil, uerge, biavo, chàrbou, lin, tartìfoules etc. Ero na recolto prousperouso, envidia da la pianuro ed Savihan. Lou més de Juliet se taiàvoun i fén di pra bas, alentourn de les abitacioun. Fini i pra bas s'anavo a rasar i pra aut de la mountagno, dapertout s'entendìo chantar, uchar, tra seitour e rastliris esmihavo en fermisier ed gent, i ome siàvoun, le frémes rastlàvoun, fasìoun d'irol, ed da luegn esmiàvoun tantes armendes, "en pra tacouna". Quouro l'èrbo èro sécho es fasìoun le trousses que venìoun tirassa a sol per la tirriero, après èroun charja sus le lieies, sus l'aze, lou mul, les pourtàvoun
la feniero.
A la mita d'Avoust, la sèi èro mèuro, messouiro e missounòur èroun a l'obro, lia en gèrbes venìoun pourta 'nt l'iero ou soulier. Fini la sèi, èro lou tour de l'uerge, de l'avéno, dal fourmentin.
A setémbre es taiavo la rièso, s'esbrioulavo i fraisse, i piai, le fuèies sechàvoun mescha a la rièso; es derabavo edcò lou chàrbou, lou lin; lia a gèrbes èro pourta al nais 'nt la resquiausso, restavo mai de vint journ 'nt l'aigo, tira foro s'estendìo per bén essuar, d'uvèrn venìo desteia, èro lou travai di viei perqué avìoun passènsio a levar tùchi i pél da l'eschandihoun.
La derniero recolto èro le tartìfoules, lou més d'outoubre, avìo en prouvèrbi di vièi que disìo: "A San Simoun e Judo trai la rabo dla coulturo, se aténdes tùchi i Sant pos troubar en gran masant". Le tartifles venìoun pourta a l'escur 'nt al slier, lour èrbo chama trifoulas venìo brusa, na tubo niero s'aussavo 'nt al cel embruni, dirét vèrs i pount cardinal segount i caprìci ed l'aire, i brazìer segouitàvoun a tubar 'nt l'escursino dla nuech. Lou tèmp, gris, silencious, envelouppavo la campagno, l'èrbo que avìo enca poussa après lou tai de la rièso èro engrepesìo, mourtifica da l'eigagno. La terro, termina soun obro, se preparavo al repaus. Lou cel encalouta d'espèsses nèbies, proucuravo melancounìo, la naturo en agounìo, l'uvèrn menassant a la porto.