L'Abat d'amon(t) t'a facha e benesi(d)a

ò reina cacha de nostra Bahìa,

sies l'abelha dal Mel sumìt dal Fraisse

fraire di baisse que lo cel fai naisse,

arratge di atge fas i agland de Rore

que l'aigla 'mbrinca e l'aiga al bial fai core(r);

i aise de la foganha fan lo reu

a la mistat de bòsc; òura te veu

biassa(r)de lo pilion e cuelhe i aidre

per i paure qu'an fam, i filh de l'aire,

te veu monta(r) loveis tota soleta

'ma 'n parpalhon al lume, a tio solelh

de sobre d'i elvo, sus ent'i a lo mielh

come se l'Alevé fai l'aleveta;

e tia alor n'amona, s'e(s) tia dona

d'arime que fai tot flor e corona,

òura i alìer an i ale e i ampe i lampe

de sang que biala tote i sante tampe;

Ròcha de l'Ala sies, Ròcha d'i Aiglòt,

Ròcha la Cuna, Font Laché, Madòna

de la Beula, gandisno quora tròna

sot la beula, com'ai bergìer d'un bòt;

tot s'apra (d)is per tu, l'arbor d'i arabi

tu lo gagnes se trules bo lo labi;

i avòci chanten, tot armalh no laissa

quora de lo pilion tegnes la baissa:

la dralha, arpe e artelh, set vinque 'rvinco

a tio pilion que i rune e i aspe 'mbrinca;

tuba e se tup, quora a l'Ave Maria

venes bo la beliera, lo solelh,

i amborne e i artesin venen mai bielh

e i cors d'i estele fan la nuech rampi(d)a;

balme e balmalh, bals e balsalh te veien

quora i pastre te chamen e te creien;

viton e garaudan e berlingòines

marquen tio nom s'i bòine e s'i desbòine,

i abel beselen que te vòlen blande

coma fan nosti reire ai Messe Grande;

garda nosta Occitanha, la galharda,

e tu Occitanha scòuta qui te garda;

Santa Delibra, gandìs nosta lenga,

nosta flor d' Occitanha dalfinenca.