Sìou mountà soulét, 'mé li esquì, de la Ruha,

es na journà grisa, lou souléu se vè pa;

dal soum dei Serentàs gachou chapùi

e te vèu partisse: bèl, soulitari Sabarnoùi.

Eira esquasi coùrrou, vuòlou aribàr amoun,

encara dès minutous e sìou a mijoun.

Que de néu dran l'ùisc! Puhou pas intràr;

fai ren! sìou countent d'i èstre, de gachàr.

Per la vìa i avìa: Nona, Pètou, Dré, Gaiét...

me n'avisou de tuchi, Michel, Jusèp, Angelin,

es couma tournàr minà; quarcarèn ma trabaià dedins.

M'assetou sus 'na péira isciucha e pioùrrou coum'an calu,

pioùrrou ço qu'i à pus: li mìou, li amis, la jouventù!

Après un bel viage tout acò à passà,

èira me sentou pe tranquil, pe poulit, apagà.

 

Me fai sempre ben mountàr iscì; es couma bèure a la fuànt,

renàisce, se sentìr tournàr nòu e pur couma n'enfàn....

Malùr! m'enchàl anàr, la nuéch arriba lest a 'sta estajoun...

M'envàu trist e batù, m'en calou al pian, dins ma prisoùn.