L'era sempre duminica

quand i erun i raviole ëd bodi.

Mia mare ëd matin fitou

fazia frizi ëntel peilot

l'ëmpium ëd por ët sioulot.

L'oudour ës sentia ën tuta la ca

e dëzviava i ciot ca l'eroun ëncou coujà.

Quand la choca sounava

la fin ëd la mëssa granda

ël piat l'era jò ën taoula

e la famia ës setava.

«Manja pian ëngourd!»

Dizia mia mare,

ma mi scoutavou nen

perquè saviou ben

que quila l'avia ën po stroumane

da fé ël di dop

e da dè ën tel baraquin a me pare.

À el proufum ëd le raviole èd bodi

que ëm fa pensè ai me vei

nhanca ël pi boun ostou

savaria ënpinime mei.

E ël coer a la duminica

quei volte pensa ëncoù

al piat dël di ëd la festa

que sensa i me doui vei

le mac pi ën ricord ën testa.