«Aven pa pressa, ënsun nou cour daree... ».

- l'e lo que i pènsën e que i dìën i vey;

pian pian, coun so bastoun, rabland i pé,

i van a stà-se a chacharà al soulêy.

Vegand i joùe, que i van anant e aree

stess que i furmiye, i pènsën: «L'era mey

na vira, que y ëndavën tuyt a pé,

ma ënsun al avìa pressa për parêy».

E mincatant, ën post al resta veut,

përquê ën bel dì, un ëd lour i l'an chamà

për fà doue man a scoupa coun Nousnhoù;

e quyêl al è partì, magara ëd neut,

e a s'é pourtá daree tuyt i douloù

e i bey ricôrd que ou mound a-y a lassà.