Ën cul mument më sun virà ën dëré

a guaitàa r ma paìs ëncòo ün viag:

e ai vist a ma cà cun a straméra

e ai sentü loch l'era ën gran darmàg.

E ai capì chë loch i batìa

r n'era r campanin, l'era r me còo

e ai virà a testa për puée endàa via

për duvée fàa loch r anima në nòo.

E sun carà cuscì vérs a marina

a guagnarmé ün pan ciü rich e menu dür,

e ai pasà trent'ani ën la cuxina

ën travagliénd cun pouca aria e ar scür.

Ma sun turnà: adéss chë i méi cavigli

sun grixi e gianchi e sun ün géch ciü stanch

mi sun cuntént: e fia i méi figli

li m'trovu a baescàa ar mé végl banch.

E quand di viagi marvruntée m'aiss

rövu r barcùn e aguàit: sun ar pais!