(dai Quaderni di cultura popolare «da pare 'n fieul - dal pare al filh» - Esperienze raccolte tra la gente delle valli Po e Pellice- luglio 1982).

 

L'ero da ën paou quë voulìën scrive carcozo s'Oustano; acò que nouste gënt san s'Oustano. Ma, për pouélou fa, avìën da gavase dùi ou tre sacrin.

Un, lou pi gro, l'ero la mëniëro dë scrive.

Dëgun nou ò pa moustrò a lexe a nousto modo; ma së sen dëcò dichg "pouén pa scrive coummo së scriv ën italion. Nuos, l'é n'aoutro lëngo".

E alouro aven scrich lou mìëlh qu'aven sabù, sigur quë nouste gënt sabërè lëxilou.

Aven dëcò sërchò dë tënì count dë coummo së scrivìo ëntë lh'aoutre valade, për sërchà dë fa ën descouers quë grouppé-bou dë gënt qu'an nousti istezi sacrin e quë soun sëmpre istà, për nousti rèire, fraire dë vitto e dë tribulasioun.

Ma acò quë nou ò fa dësidà, l'é vèire quë le gënt san sëmpre ëncamài lonc la vol dì avé se coustumme, se coze, soun parlà, e quë lou sordi, èiro coummo ën viage, l'é pa tout. Quë së ëncùe pouen minjà a "boucco quë vostu",aven pa pùi le coze quë erën ënreixà ënt'al vive dë nouste paìs d'ìe: lou juàse l'un bou l'aoutre, rëspëtase, lou voulese bën.

E alouro 'stè poque coze quë lexërè, içì apré, vòlën ese, për i jouve, ën pëcit moumënt dë riflesioun; për quilhi pa pùi ton jouve, na dimostrasioun al quiar dal jouërn, dë lou valour dë nouste coze.