Aqueste matin la paura Zablin s'es revelhaa abo la fèure auta e tota plena de ponchs ros. Ilh n'avia de pertot: sal morre, se l'eschina, lo còl, dins las aurelhas, se la pança, si braç, se las mans, al mes di dets, sus las chambas, sus lhi pès; ilh n'avia fins sal cul! Qué la serè mai aquo aquí?Sal moment, ma maire pensa as malatias de la mainaa e decid de sonar lo mètge. Ele encuei pòl ren venir e lhi ditz de la portar dins l'ambulatòri.Alora iu e mama l'avem acompanhaa. Lo mètge l'a ben visitaa, après al a fach un baron de demandas a ma maire.
Mètge: "Madama Guita, vos navisatz las malatias qu'a já fach vòstra filha?”
Guita: "Voleriu pas me confónder abo lhi autri filhs mas la me semelha qu'aie fach masque lhi aurelhons, las arnavèlas e la rosòla".
Mètge: " Bò, siu segur, vòstra pichòta a lhi rossaris: es una malatia comuna a la mainaa mas un pauc bruteta, chal la curar ben e prestar atencion que lhi laisse pas de consequéncias”.
Guita: "E alora, qué chal far?”
Mètge:" Chal la tenir a liech al chaud e far calar la fèure; lhi donem aquestas meisinas per l'enflamacion al còl e tot garís dins na quinzena de jorns”.