1-Coum lou sèrf qu'à sé e qu'eitanto
de troubâ l'aigo d'un riou,
'cò moun amo deiblandùo
sèrcho e d'mando lou Boundìou:
il à sé dâ Diou vivënt,
il eitanto d' lh'èse arënt
e d' papì dëguê itâ sënso
lou bouneur dë sa përzënso.

2-Më nurisou rënc dë larma,
jouërn e neuit, sënso quitâ,
'bè qu' la gënt më dì: Ënt al ê-lo
toun Boundìou? A t'aouv'-lò pâ?
Plourou e ërgrettou la sazoun
cant anavou ën ta Meizoun,
oou lou peupple quë chantavo,
fëzënt fèto, e të laoudavo.

3-Ma përqué të dëspërà-tu,
Queur timidde? Crënnho pâ,
touërno creire ën Quél quë salvo,
touërno ëncaro lou laoudâ.
Së lou viôl qu' pareisìo s'gur
të deiroutto ou s' fai eicur,
souven-té dë Quél qu'ajùo
ooub sa man sampre mougùo.