Catriemo lèttro a barbou Remì dla Valaddo.
Oû lh' sieen mèi: encâ ön viegge moun Bouriquet me fòe seezî l'oucazion per u(n)o lèttro, la catriemo, creouc, quë vouz eecriouc voulountiè, surtout per lî bou(n)i counselh quë voû sabà dou(n)ô e quë mi, a soun temp, ee bötà a la provo aboù lî bèlli rezultà quë voû counoesà ben.
Vauc subit voû dire quë l'òne, quë voû m'avà troubà, al ee bèl c'mà tout. L'ee uno bèstio quë pooriò èse enviabblo da lî memi Prajalenc quë, cant la së tratto d'òni e dë sauma e dë meoula, î së n'entendan coumà pâ gî d'autri dint la valaddo: e voû, oû nen sabà cacaren.
Dounco, Bouriquet al ee pròppi c'mà l' voliouc: al ee 'n pauc vëlhet, al ee pâ tro têtòrt, â mallho pâ trop, â m'ajouò dint lî travòlh e surtout â m'obeî toujourn, soqquë mi siouc jamè iità bon a fâ fô a ma fènno dioulòe; e l'ee pâ tout: â sòp dëcò m'ecoûtô cant lhë contiou soqquë la s'ee pasà so meoû, e â nen ri pô. E pròppi el, ootant quë moun velh Bouriquet, ma a sa maniero, al a sabö' me fô prènne gardo d' lâ bella choza quë lâ fènna sabban oofrî.
Voû z'ee jò eecrit, la Floûrino î s'ero etabliò tou prê dë Pënirol, ma meme eelòe il èr' pâ chanjô, e soun òmme, l'Enrì, pëchaeret, al èr' degoutà d'la vitto qu'â faziò e al èr' ben malöroû. Duvou pròppi zë dire: la Floûrino l'ee un' tèto viroero; ma soon mi z'ee coumpree tan siè pauc en artòrt.
Ön bê journ, la faziò jò nèut, en aribent dâ boc, veouc a la pè d' la chariero u(n)o fènno ben pourtanto drant la pòrto dë ma meezon: qui ee-lo? la Floûrino? La lh'èro la nèbblo bòso quë mountiò dâ caere d' la Combo, can meme m'èrou pâ troumpà: l'èr' illho. Quë fauqu-iè? D'en prumiè, c'mà s'aguèsse vit uno soursiero, siouc iità tentà dë foutre l' champ sens' la razou(n)ô; ma aprê (mi ee mens dë voulountà quë dë sòldi) lh'òec öbèrt la pòrto senso pâ meme decharjô moun paure Bouriquet; e aprê tree jours il èro pancâ mougueò de so meoû.
L'Enrì al èro mourt dëcò el: pâ empouezou(n)à coumà la Noro, ma, lourt c'mà uno vèso, al aviò picatà avòl d' l'eechòlo d' lâ pantèria e al èro soubrà sech. Oi, coumà z'ee sabö', ee ben sounjà a ma vèllho eechòlo e a soun barot reisà, ma ee tengö' la dotto per mi, senso aguee vèllho dë nen sabee de mèi. Quë la Floûrino foss'iitô uno mariò fènno per l'Enrì, d'acòrdi; ma sertenëment l'ee pô u(n)' abouminabblo soursiero; së pèu l'ee ön diau aboù lâ ganaccha, bè, can meme, al ee pâ si brut coum'ön l' fòe. Surtout èuro, qu'oû sieen tu lî doû vevi senso sousì dë sòrto.
La fòe quë la më sembliò quë tout anèsse ben, mem' quë l'ero pâ parelh dâ tout. Moun Bouriquet l'èr' papi el: al arfuzòvo l' fen e la biòvo, al avalòvo mequè ön pauc d'aego frecho; â m'obeisiò papì e la sembliò pâ meme qu'al aguèsse la fòrso dë fô lî plû pëcitti travòlh. L'èro ön sousì per el, ma auriouc pâ sabö' dire quë moun Bouriquet aviò comprè quë l'òmme quë toccho ön òne e me(n)o u(n)o fènno al ee jamè senso pe(n)o. E lî sousì î sioûn aribà plû vitte quë soqquë crenhouc.
La lh'a ön temp a tout: per calinhô e per travalhô, ma la Floûrino il èr' pô d' la memo ideò. L'èr' jò tant s'î meinajòvo en më fazent troubô un'eecuèlo dë soppo chaudo. E mi, bertaccou! chaquë journ d' mèi, èrou arè lòs e fatigà: m'èrou fià d'illho, ma èuro èrou tournà c'mà ön viegge, sech e fèbble. E meme poiouc plû m'entendre aboù moun òne quë, c'mà lh'aniouc prê, â më faziò baezô soun queol. Puro, pròppi Bouriquet al a sabö' encâ ön viegge më fâ vee tou l' ben qu'uno bèstio pò vouguee a soun patron.
Ön journ l' tròbbou pô dint l' tèit: lh'aviouc chavà l'eetaccho per chadlô e el, cincirin, â s' n'èro anà. Ma dont? L' cerchou d' tu lî caeri e l' tròbbou pô. A la baasouro l'veouc aribô: adaziot, 'bou sa tèto bòso, â pousòvo arant, ver mi e a fòrso, lë Riccou d' la Chapèllo. Mequè alouro ma memouaero a agö' un'eclarziò. Da caaqui temp lë Riccou cerchòvo uno fènno: al èro pâ tro jouve, dëcò el, e al aviò bëzounh dë caacön quë lh' fazèsse troubô la vitto plû bèllo; â nen pouiò pròppi plus d'èse arè sou(l)et: â travòlh, a la glèizo e a l'òstou. E surtout, duvou voû z' dire, lë Riccou al ee encâ plû etourdì e plû trèppi quë mi. Alouro më siouc souvengö' dë soqquë voû m'aviâ eecrit cant la l'èro encâ ma Noro: pròppi ön bê counselh per 'n amis! «Riccou l'ee l'òmme quë fòe per la Floûrino», me diouc: moun Bouriquet al aviò ben vit. «Meme l' non â chanjo pô: së soun prumiè òmme â s' dëmandiò Enrì, lë sëgont â pooriò ben èse Riccou!».
E parelh l'ez iità. Ön mee fòe lî doû së sioûn proumet; diamenjo pasô î së sioûn marià. Mi siouc iità envità a lâ nousa e moun Bouriquet, öiroû e fiè 'bou sî ribans s' la caboso, al a pourtà l'eecrinh 'bou l' trousèl d' l'eepouzo; e pâ nön sabiò quë dëcò el â faziò feto: ön òne èr'iità plû fort qu'un' fènno dint l' cör d'ön òmme, l' meoû.
L'istorio il ee finiò: mi siouc mèi en bou(n)o sandà e moun Bouriquet al a arpree a malhô, a travalhò, a m'obeî en tout. Can-meme, qu'î siè pròppi finiò dâ tout poeou pô z' dire e pöt-ètre pâ c'mà Boun Dioù auriò voulgö', pisquë la Floûrino ven encâ më troubò. Ma î ven mequè cant mi n'ee vèllho e surtout papì d'ecoundons, pisquë lë Riccou zë sòp e, da boun amis e bouriccou c'mà al ee, cant sa fènno s' nen ven so meoû, fiè coum'ön Artaban, â pren fla, ben ardëvabble ver mi meme.
C'mà oû veà, tout s'ez aranjà en bon ordre. Meme Bouriquet al ee tranquile: â fòe ön pauc l' moure cant â vè aribô la Floûrino; ma dëcò el, c'mà mi, â sòp quë soqqu'ön fòe, ön vee chaatant e per plazee, dariera bluètta d'ön feoc qu' vòe tou s'eetènnhe, l'ee vitte faet aboù ön pauc dë sabee fô.
Aboù soon, vouz ee tou countiù. Pöt-ètre tounarèi vouz eecrire doû mous, ma la sarè papì per bartavëlô dë moun Bouriquet e dë mâ fènna: aamens ön viegge la vento èse sagge dint la vitto, la vento èse creiabble per èse crö' plû dë milanto vee.
Dou(n)à l' bounjourn a la famillho e quë l' Boun Dioù voû prezèrve.
Votre
Tiènne damount l'Fourn