Lë sènnhe, avöggle, e soun pëcifilh î sioûn soubrà soulés â mount. Lë velh â pò pâ mèi travalhô, lë jouve â pò pancòro. Li vôn tû dû per loû chamins en tabasent a lâ pòrta e en dëmandent dë pan.
Un journ î s'èroun asëtà, ben lòs, â bort dâ chamin.
- Eec fòm, a dit l'avöggle. E s'oû mingèssoun?
- Oi, pappa-grant.
E lë meinô al a sourtì dë soun abrasòc tout so quë la lh'èro dëdins: pëchaere! Un boucounet dë pan. Dëcò el al aviò fòm, unë fòm da loup; e pourtant al a butà lë boucon tout entiè din la man dâ velh. - A-ti pree ta pòrt? a dëmandà l'avöggle.
- Oi, pappa-grant. Vê eisì la votro.
Lë chamin al èro dezèrt: nun a vit lë sacrifici dâ meinô. Ma el, din soun cör, al a entendù unë vous ben douso quë diziò: « Të pohi èse countent, perquè t'â ben faet!». E â s'ee sentì eiroû canmeme.