Parla patouà, fai qu'ane pa spèrde
soc nosti rèire nouz an moustà
e, qu' ensem dar lach da nosta maire,
sëns avizà-s' ne nouz an pupà.

Sens ëstudiâ, sens anâ a scora
d' règgle pa scricee nou san rëspectâ,
nou san sërvis-ne 'nt la justa manìra
e lî temp dî vèrbi nou fan councourdâ.

Nou l'an ënt ar sanc, ënt la tèsta, ënt ar queur
dar journ qu'un nais quì ar journ qu'un meur,
que jo 'nt la cuna lî prumi bërzèl
a nosta maire nou lh'an fà 'n bubbiarèl.

Oub 'd simple parolle nou poën tout dire
outan fâ piourâ c'mà fâ sourire,
rëspounde a toun ai malprudënt,
arcountâ lou pasà e capî lou përzënt.

E cant tu parlësse sèt lëngue strangire
ou carc sors ëd grant ôm tu fusse dvëntà
dësmëntië-rou pa e laise-t-rou dire
qu' tout toun sabê à la reis 'nt ar patouà.

Cant soulét e ramèng, leunh dî tô e 'd ta tèra,
për ganhate la micca, ou për caouza 'd na guèra,
për fa-te couragge e soulagiâ toun tourmënt
tu d'vizave oub toun oumbra, 'nt la lenga 'd ta gent.

...c'mà un journ ënt la cuna, l'oura drìra aribà
Boundìou sìe oub mi! tu lou dirè en patouà.