La Rose Manzun is sentiò pa bèn: vögle de rèn, fablesse per tu' ël corp, pucundrje, tut ansemp ün grò fastüddi. Sa sore a la dessidde d'anâ a Fenêstrella dunte ël dutur Tessur a l'é cmé la vente.
-Dutur! Issé viegge siuc malatte per dabun, im fan mäl la côta e laz épäla kant tiru ël flà.
-Fazè vé, fazé vé. Stàu ikì!- E ël dutur agle fäi üne belle visitte e apré agl'écrì ün'arsette.
-Tenè, l'é un revulsivo verament bun: ul bütè sü l'estumac, ferté suvent... nèut e giurn... e arpausau. An pauc ëd temp u siè gariò.
-Spérén... spérén! e per èure mersì.
Rose Manzun la bütte l'arsette dins ël sèn per pa la perdre: Revulsivo?... Boh!
EI temp a pässe: ël sulégl a munte plü aut, la campagne a verdì, laz abèglia i vòlan sla flur e, finalment, a l'abric de sa mèizunette a Bessé Bà, not fenne a garì. Propi an temp per la fiére de l'üprimme k'as tèn a Fenêtrella, dunt la duà sori i trobban ël dutur Tessur.
-Oh! Rose Manzun! Cmè la väi? Vu trobbu an sandà.
-Bèn, bèn, dutur, siuc gariò... pa propi ville cmè us avià dit vu ma, a la fin, bèn gariò. U m'avè dunà ün bun armeddi!
-Siuc cuntent, Rose, l'armeddi a l'ère giüst. Tenè bèn d'acuntje l'assette... caso mai... las pò pa sabé l'avnì.
-Ma... verament, dutur, l'arsette l'èic pamai. A la tenì tigiun sül sèn e a la fertä nèut e giurn... u faziàn pru atansiun... ma l'é-s-anà an frisa! Caso mai... um n'an fazè ün'autre, no?