L'é l'ure da dinä e i l'aprestan la tàule: ël mantiél, la sarvietta, la pusadda, lu vèiri, ël satin, l'uliére, pan, vin, aighe, tu suk l'agle väi.
Giacu, ël curbas de méisun, da l'aut de sun giuk, a contemple tut iklu preparativi e a l'argarde ël vai e vèn de madamme a l'avirun.
Ed ecco ke la servente a pàuse din ël bé mej ün grilét de saladde verde, lüjente per las étissa, preste a cundì.
-Kmè i diù esse bune e crucante- a pense ël curbas stravirend lus ögls e alungend ël col.
E tutsüitte apré -krà! krà!- a prèn ël voli e a s'aprocce da grilét per picutä.
-Via! via! brüt bestje! laisse itä la saladde!- a brägle madamme, curent e minassend bu ël cassü.
-Fasàu pä de fastüddi, madamme- antervèn la servente -perkè Giacu a minge pä la saladde, as cuntente dlu verms-