tëmp ëd notri velh, cant lâ mountannha 'd notra valadda èrën ëncà cuberta 'd bôc e lei avìo d'ouërs e 'd loup për lou paî, trei bella fantina vivìën, tranquila e countënta, a Cournihloun. Lâ meizoun 'd l'Eidût lei èrën pëncaro e tou' lou paî, dâ Giërp a lâ Ramâ, ero seuli e unì coum lou veire e cubert d'onnhi sors dë flour e d'erba qu' lâ fantina culhìën e gardàvën per lour vërtù, për sërvî-'s-nén dë tanz ën tant.
La neuit, laz itàvën ën lour meizoun sout a la roccho, a gardâ lour eicrinh, a seuimâ ou a durmî; e lou jouërn, cant la fëzìo bel, lâ culhìën erba, goudìën lou soulelh e sourtìen lour bagagge, qu' laz eitëndìën a la viroun 'd lour cazei, sënso nhanco pënsâ qu' lâ pouìën ese vita de calcun. Ën efet, dâ bric dë Pradeidìe, dë dount un 's vé ben a la viroun, dë l'aoutre caire 'd la coumbo dâ Valoun, un jouve qu'vivìo soulet ooub sa maire jo vëllho s'ero jo bien 'd vê 'dmëntià a pënsâ a qui lei pouìo ese sout a la roccho 'd Cournilhoun e a soc î pouìën fâ.
E uno bello neuit, â 's dëciddo a vënî vê. Cant al aribbo, â vai vê a la fënetro 's laz èrën soulëtta. Annuià 'd vê qu'lâ lei èrën trei, e 'n poc ountoû, al ëncalavo pâ picâ a l'û. A la fin, â pillho soun couragge ooub lâ doua man, â picco e intro, un poc eitaburnì dë troubâ-sé soulet â mes dë trei bella fillha. Ma lou couragge li ven vitte: â lour parlo lounjamën e 's nën touërno pi tart, ooub lou queur agità, a sa meizoun, qu'â trobbo euiro tro' soulitario e tro' veuido; lou përqué é bien simple: la pi jouve 'd lâ trei sore lh'avìo touchà lou queur, e â 's n'ero 'nvaguì coum un fol. E quë lou jouërn li pareisìo lonc! E coum al er' lest a calâ; coum uno maso deicounhâ, lou Malzé, për vënî troubâ sa bello fantino cant la neuit aribavo!
Ma lh'eulh d'uno maire lei véiën leunh: e aprê poc dë tëmp, la souo s'ero avizâ qu'al ëscapavo toutta lâ neuit e qu'â vënìo, da cachoun coum tu' lh'inamourà, troubâ la trei sore për discoure ooub eiquëllo qu' li voulìo ben e quë, el, al ëstimavo onnhi jouërn ëd pi, sënso sooupê e sënso nhanco cërchâ 'd scoupê qui laz èrën e dë dount lâ vënìën. Ma sa maire qu'ou sabìo e qu' lei pënsavo e qu'oourìo pâ voulgù, për bello cozo, quë soun filh eipouzese uno fantino, për riccho, bello e bravo qu'î fouse, lou survëlhavo e lou voulìo papì laisâ sourtî.
Ma l'amour, â lei ve pà: e notre jouve, tourmëntà dai bellh'eulh ëd l'Eidusino, qu'â vëìo dapërtout e qu' lou tiràvën -malgré el dë Pradeidìe e l'Eidût, ëscapavo 'd meizoun e vënìo 'd neuit troubâ sa calinhairo për countiâ-lì sa peno, ën souspirant e plourant.
-'S l'ê mëc p'r eiquen, doun'-té pâ 'd peno-, li di sa creaturo, -sabbou coum fâ për quë ta maire nouz ëmpace pâ 'd noû mariâ e për qu'ì noû doune soun counsëntimënt. Pillho eiquê bê riban roû e but'-li-loù a la viroun dâ col: ma a nun aoutre 's no illhe, e tu veirè qu'î noû countrarìo papì e qu'ì laiso quë noû 's marìën e quë noû vìvën countënt për la resto 'd notri jouërn.
Countënt coum un soldi, lou jouve l'ërmarsìo e part ooub soun trezor, lou riban roû quë lou dëvìo rëndre lou pi countënt ëd lh'om. Ma, ën mountant la platto dâ Malzé, al à lou queur quë li bat tëriblamënt: â pënso a sa maire, a soc î li vai dire qu'al ê ità toutto la neuit foro, a soc î lh'avìo dite laisà capî tanta vê 's dâ conth ëd lâ trei sore qu'â vënìo 'd laisâ. Eisouflà për la couërso e tourmëntà 'd saz idea, cant al aribbo â bric de Chancoutan, un po' sout a Pradeidìe a's fermo për pilhâ fla e pënso 'd prouvâ, a la viroun d'un melze, coum al courìo dëgù aranjâ lou riban miracouloû â col 'd sa maire. Ma 'nt un rien lou blëtoun avìo pilhà fuëc, laisant lou jouve tout eipalufrì e pi mort quë viou, ën pënsant â tëribble dangìe qu'avìo courù sa maire, salvâ proppi p'r un miracle da uno mort oribblo.
E lâ trei fantina? Doou qu'al ero partì 'd l'Eidût, lâ l'avìën papì quità 'd lh'eulh, për vê soc la sërio aribà cant lou filh oourìo 'scountrà sa maire. Ën vëiënt qu' laz èrën deisalâ, për dëspet, lâ pìllhën lour bagagge, lî doubblên, lî buttën ënt lour eicrinh, së lei asèttën sû e,uno dapè l'aoutro, lâ pàrtën, ën pourtant tou' dount lâ pàsën la ruino e la dëstrusioun. E l'ê alouro quë la bello platto 'd l'Eidût ê itâ 'sgairâ ooub la fourmasioun 'd la ruino 'd Coumboloubeis, e forsi la fountano dâ Bachas e la simmo 'd la Coumbo ê 'n souvënir ëd lâ fantina e marco lou post dë dount, sû 'd lour trei eicrinh, lâ soun partìa për papì tournâ.
L'ê 'dcò alouro quë lî pont ëd la valaddo fùrën deitrût, salvo eiquel dî Masêl, qu'lâ trei fantina an laisà dreit për pëemettre a 'n velh quë lei pasavo justo justo cant "velh quë lei pasavo justo cant las aribàvën ënsëmp a l' aigouleri, dë countunuâ sa vio -Belle fantine, abbassate la testa e lasciate il ponte- avìo dît ën plourant lou paoure velh; e la fantina n' avìën agù compasioun e, eicoutant sa prìëro, las avìën abaisà la teto ën pënsant forsi quë dë mâl lâ n'avìën jo fait trop, ënjustamënt, alh'habitant ëd la valaddo.