El Dungiun l'é el cartié plü végl ed Fenétrella e la mèizun, pora mèizun faita ed pèira sens ciausine, is téniàn drèita sla rocce k'i munte a Mularét. Ankèu la plüpart d'ikla ciaburna d'ün temp i sun arfàita, abéliä e la gent i l'ìtan bèn, ma ün viegge...!
Diuläi Barbu Flicci, mun pèirin, am kuntiäve k'a Dungiun agl'itäve ün povr'omme, véve, k'a l'aviò sa mèizun pléne ed misére e ed mèinä. A travagliäve sa garigga e an fazent kake giurnä l'arbatäve per l'üver.
A sine, a faziò la suppe ed päte e tartifla o la putiglia, e a rampliò bèn las éküéla dlu mèinä du vieggi, ma kant k'a l'aviò pä ün bukunét ed frumagge u ed lärt a egl dunä per pidanse, a preniò katri soldi din la boske e a diziò:
-Mu brävi mèinä, ki ed vuzautri a làise la pidanse, mi egl dunu ün soldi.
-Mi! Mi! Mi!- e tü katri i prenian el soldi: is sentian rici e i dürmian trankili.
El matin apré, el bun omme a faziò büglì el lait, mèità lait e mèità aighe, e lu meinä an s'arviglient, i sentian el bun gut muntä dla küzine.
-Mèinä, mèinä! Sentè kmé l'é bun pan e lait! Ki n'an vo?
-Mi ! Mi! Mi!
-Anlure, ki n'an vò üne belle éküéle, am dune ün soldi.
E lu basku i dunàvan la muniò a sun pàire.