Lounc li vert flanc
dë lā mountagna
resouno l'eco
dë uno jouvenço pasâ
e lou souvenî dë quelli
quë per ben d'an
içi an vicù countent.
Li sioun pasà dòuzeuiro
li belli temp adount
per lounj'oura,
asëtà su lou lindâl
dë meizoun, itâvou
ad agachâ ti clâr paezage.
Tout ez ità esublià:
un journ pasant
din lou vert dë ti boc
ei sentì coumo un plour,
leugn, uno voû quë dizìo..
Retourno...l'ez içi quë sià naisù.