Jan d'l'Eirëtto l'êro un paisanas dë la coumuno 'd Ruclarét ën la Val dë San Martin. A l'îtavo a l'Eirëtto, uno bourjâ dapè dâ Bô 'd l'Alo a calc cënténa dë mèttre da la Séo, la moutagno quë sëparo la valaddo dâ Prìe da quëllo dë Prâmol. Eiquiaut, a pocco distanço da lâ blacha dë mèlze, vioure l'êra pâ bien counfourtable; Barbo Jan travalhavo trei boucon de tèro dount a lei plantavo douâ benâ dë triffa, ënt i teit a l'avìo douâ vacha e calc chabbra quë li dounàvën lou lait per nurî sî 7 filh: cattre mâcle e trei filhëtta. Sa fenno Jantoun î lh'êro morto, tanti an prim e lou Barbo Jan a l'avìo soun da fâ a tenî ën ordre la bréo dë sî meinâ. Souvent aprê d'aguée travalhà tout lou joùërn coum un sasin, Barbo Jan së troubavo òub lou group â col; â pënsavo a sa bouno dando Jantoun qu'êro tant uno bravo donno, â pënsavo ai bê joùërn pasà òub ilhe ën la baracco dë l'Eirëtto, â l'arcordavo ëdcò qu'l'îtà qu'î lhi avìën travalhà a fâ lou charboun òub lou bôc ëd fau a la Fountâno dë Bouvìël e qu'î lhi avìën durmì propi dapè a la charbounìero e Jantoun couìo la pulënto dë granét ënt la brounzo e soun filh pi vélh culhìo li champignoun jaun quë sourtìën a l'enviroun. Pënsant a tout eiquén, pënsant a sa bravo fënno Jantoun, lou boun om së troubavo dei counsoulà a souvënt â plouravo. Ma lh'an pasavën e òub lh'an dëcò lou ricord dî tëmp vélh s'enpanouìvo. Barbo Jan per utilizâ un poc lâ lonja journâ 'd l'uvèrn, cant la néu auto, lou glas e lou nëblas aribàvën, al avìo chëtà un vélh viouloun dë quëlli quë douvràvën li borgn quë mandàvën la carità ai cantoun dë la vìo a Turin. La gënt qu'avìo eitudià, lou mandavo la "Guirondo" e l'êro un ëstrument bien vélh tant quë î disìën quë l'ëro l'ëstrumënt dî troubaire, cioè dë quëlli qu'anàvën per li châtèl dî féudatari a chantâ la chansoun dë San Lèssi quë tournavo dâ lâ crousiada. Ma eiçon notre Barbo Jan a ou sabìo pâ e a sounavo pâ la baladdo dë San Lessi ma pi simplament lâ courenta e lâ bouréa. A l'avìo
ëmparà tout da soulét quëtta bèlla musiquëtta e la gënt dë lh'ënviroun coumensàvën a lou mandâ cant î lhi avìën da fâ calc fêta ën familho.
I lou mandàvën per lâ noça, î lou mandàvën per lâ batialha e per laz oucazioun quë lei êro da fâ uno rigouladdo a la diamënjo d'ità cant li mouroulhét bramàvën for ënt i prà; e ën mez a la granjo dount la së balavo, la lei êro l'ouire plén dë vin dâ Rucharéc e tanto alegrìo a la viroun. En qu'laz oucazioun Barbo Jan s'astavo s'la bancho a cantoun dë la granjo e sounavo òub lh'eulh sërà. Li jouve lou fësìën bèure e pasand-li dapè li batìën la man s'l'eipallo. L'êro uno manìëro rusticano dë dir-li mercì, mercì per li bèlli moumënt quë sa musicco lour fëzìo pasâ, mercì per la baldorio quë la së fëzìo e mercì ëdcò per la pasiënço quë Barbo Jan avìo a ërzistre per d'oura e d'oura fèrm, astà, mèntre lh'autri balàvën. Cant la néu aribavo la gënt së mariavo e Barbo Jan dë l'Eirëtto òub soun violoun êro mandà a sounà per fâ balâ l'eipouso e dëcò li nousiaire. Barba Jan al'anavo ben voulountìe, e souvënt la li capitavo dë farsa. Uno dë quëtta farsa l'ée ità quëllo dâ loup ënt la fourèto dë l'Iclo. Barbo Jan êro ità ënvità da un chèrtou Roustan a sounà ai Poumìe, dapè dla cascaddo dâ Jourdan. Aprê d'aguée sounà toutto la neuit, notre boun om, pënsant a sì filhét qu'erën soulét a l'Eirëtto, mando a soun padroun s'a lou laisso anâ a meizoun. Barbo Roustan però li dì quë l'êro ben pericouloû s'a s'n'anavo 'd neuit, perqué calcun dî nousiaire avìo dit quë ënt â bôc dë l'Iclo, dapè dâ vialagge dâ Malzat, la lei êro un loup: "Mi lou loup am fai pâ pòu, qu'â véne, séu preparà, l'atendou". Alouro, dando Louizo, la fënno dë Roustan per pâ laissà-lou anà a meizoun òub lâ man veuida lh'à dounà uno bersacâ dë robo qu'êro avansâ 'd lâ noça. "Pourta-où a votri meinâ, î n'an bësougn".
Barbo Jan s'enchamino, la neuit ée soumbro, la néu auto; l'om vai plan per la mountagno, l'auro souflo e li fout lou sélh ënt lh'eulh. Lou sounadour dë viouloun marcho òub péno, ën pitant la néu òub sî chòuseiras. A l'aribbo â bôc dë l'Iclo e coum lh'avìo dit la Roustan â vée lh'eulh soumbre dâ loup; â sënt soun flà bruzant qu'aribbo â sa chano: "Boun Dìou, séu përdù" â dì e a së butto â coùëre coum un mat. La néu lou fai embrounchà, â chèi e ën chëiënt, un poc dâ minjâ qu'ée ënt la saquëtto toumbo ën la néu. Lou loup së fèrmo e malho.
L'èe un moumënt dë calmo. Barbo Jan dë l'Eirëtto à lou tëmp dë fâ calc pâ dounant un poc dë distanço â loup quë toutio, aprê d'aguée malhà, coumënço tuërno a li êse dapè. Çoc fai-lò alouro notre brav-om? L'unico cozo razounabblo: a li fout poc per vê lou minjâ qu'al a ënt â sac: ma la duro poc. A l'intrâ dî Guiggou, lous sac ée veuit e notre Jan ée dëspërà; â coùër e, tout ën courënt, â pënso a sî meinâ quë restërèn senço paire. Mentre â coùër però â touccho un cantoun dâ viouloun e lou cantoun fai "DEN". Lou loup sëntënt eiquén së fèrmo, tramolo, la smilho qu'a l'abbie pòu. Alouro notre gënt, capì qu'al à troubà la manìero dë salva-sé, â pilho soun viouloun e mentre notre loup s'nën vai leugn e së pèrt ën la nébblo, Barbo Jan së butto â sounâ sa pi bèllo courento. Aribant a la meizon la li vén l'ispiracioun e notre Barbo coumpozo la pouezio quë dì: Jan dë l'Eirëtto òub soun viouloun, fai balâ li loupasoun. Vivo Jan dë l'Eirëtto.