Cëzôl vialtrin, të chôi tōc per tōc.

Dë toun coubert càl<>az echalla d'bōc

la s' lêvan ver lë siêl c'mà d' brancha d' pin

qu' la chalancho a <>trousà, chëzôl vialtrin.

 

Tou murs për ön mirôcle î s' tenan drèis:

lou murs d'ön viegge aviôn pro d' bouna rèis.

Ma l'eàgg' l'i l'eàgg; per tö l'i d'cò la fin

coumà per tu lou vioû<a>,cëzôl vialtrin.

 

Quë vioû të l'eri pur<>, t'eri un'mezon,

t'aviô d' chambra, un cuzin'; dinz ön canton

ön feōc brandiò per còe<r>e ön pau d' fratin

e â t'echaudiò lou murs, cëzôl vialtrin.

 

Din tou murs të gardiô tuut'un' familho

e t'eri debourdant dâ chant d'un' filho:

mouchàu d' seò, barett' blancho, su l' pountin

il a<>ouziò tâ flours, cëzôl vialtrin.

 

Dë qu'lâ flours î fazero ön bê bouquēt,

î l' dounero, a la fêto, a ön jouv' foutēt

quë, per megardo, â lh' rendero ön bazin...

T'n'asouvënò-ti, tö, cëzôl vialtrin?

 

A champ raut paere e maere î travalhôn

un' ter' pënibblo, amount î la charion

per esartô, sapô vepre e matin

e pouguē viour' din tö, cëzôl vialtrin.

 

Lou meinô, sens' malisio, î s'amuziôn

a së gandre, a bramô tan qu'î pouiôn;

aprê î partion larjô: din sou tachons

pan arsëtà, tom' duro, dou brugnons.

 

Lë segne, for'd'mezon, cant l'er' l'ità,

â soulelh a s'tëniò, su ön toppou as'tà,

en agacent louz alandrons din l' nin

s' la porto dë toun teit, cëzôl vialtrin.

 

Din quē teit, quë l'er' bel d'uvern vëlhô!

A flà d' la vaccha la s' n'en chantiò duô,

d'istoria la s' countiò, coujà su l' jôs.

Foro, la neò dansovo aboù l'aurôs.

 

Eur', velh cëzôl? L'i melh pâ n'en parlô.

Noun pâ d'un' filh', t'<>ntendi plu qu' chantô,

aboù ön brôlh qu' fae granô, lë janavēl

dreisà s' la darier' peir' dë toun fournēl.

 

Pâ mèi d' teit, velh cëzôl, e pâ d'meinô.

D'eisì pâ gaer' t' sarê plu qu'un' pignô

dë peira marsa couberta dë mouflo,

ou d'ön pau dë pousiero cant l'aur' souflo.

 

Lë segne? A dörm prê d' Pigno, dinz ön prà.

Paere e maer'? Prê d'Cluzon î sioun coujà.

E la filho? Eiquì arant ì s'i pendeò.

Lou meinô? I s' n'en sioun tut anà viò.

 

Mi venou t' vē, e m' sentou sarô l' cör.

Qu'î l'i pëzanto la man dâ malör

quë t'a ecrazà a l'ombro d' Malvëzin!

Eur' t' siâ mourt per dabon, cëzôl vialtrin.