(Fiaba raccolta a Rorà nel 1890 e letta alla seduta annuale della Società di Studi Valdesi l'1 settembre 1913)

Il vallone di Rorà (m.950; 269 abitanti), estremità sud delle Valli Valdesi, in val Pellice, è raggiungibile mediante una bella strada asfaltata che si dirama dalla strada principale all'altezza di Luserna S.Giovanni. Vi si trova un Museo che documenta l'attività economica e la condizione socio-culturale degli abitanti.

Coumpare lou lu avìa soua tana ënt la barma 'd la Svirota e coumare la vourp ar Becouèt. I sëmnavën dë granèt ënt 'n camp dar Brueras; lë mure soun ëncoù faite bèlle ura. Cant i avin da meule i ëndavën ju ar Moulinas. Lou lu qu'èra pi fort, a pourtava 'na sacà e la vourp i s'cariava tan poc qu'i poulìa. 'Na vota mout, l'èra chëlla quë siassava e peui i d'nava la rusca (brèn) ar lu e s'vardava la farina. Për fa la poulénta i ëndavën ëmprumiâ 'n peireul su a Roca Rousa da manha Nezina. Lou lu trouvava pa soua poulenta bouna e la vourp li dizìa: "La mia i é bin savurìa". 'N bèl dì coumare la vourp i à 'nvità coumpare lou lu a v'nî tastâ soua poulénta. Ja qu'i èra bouna, e chèl a n'à fait 'na tripà, a s'n'é argalà e a l'à chamà a la vourp coum i fëzìa për fala tan bouna.
-Vardà si, fai la vourp, cant l'aiva bui, vèrsou la farina e peui la toùirou vitte vitte ou lou panas.
I soun ëncoû istà 'n poc ënsèm, peui lou lu s'n'é ëndà su a soua barma e la matin 'd bounoura a l'é ëndà ëmprumiâ lou peireul da manha Nezina. Cant l'aiva s'é butà a buie, chèl a l'à vërsà la farina, peui léstou léstou a l'à ficà so panas ënt ar peireul. Ma cant a s'é sëntù brusâ, a l'é saoutà fora e a l'é drancà ju për lou Sounzè për ëndâ piâ la vourp për lou col.
Cant coumare la vourp l'à vist arivâ e fâ tan brut, i s'é subit butà a bramâ:
-Coz'as-tu, coz'as-tu coumpare, quë t'sës-tu tan ën couléra?
-Coz'ài? Veui maiâ-te stavota, varda, t'm'as fait bruzâ tout mé panas. E a i moustrava so panas tout rimatà.
Cant la vourp l'à vist paréi i s'é butà a grinhâ e i à dit:
-Ma l'é pa ou dar panas qu' t'àì dit 'd touirâ la poulénta, l'é ou dar nas.
Coumpare lou lu a l'à crëiùa e meuzi meuzi a s'n'é ëndà su ar pian 'd la Svirota ou so panas 'n mès a lë gambe.
Cant al é istà 'n po' varì a l'à butà lou peireul s'ar feu peui lou boun-om, cant l'aiva i èra bin buiënta e qu'al avìa butà la farina, vai-lou pa ficâ lou nas ënt la poulénta?!!!!! La i à fait tanta d' qu'la mal, qu'a s'é butà a gazulâ; méntre qu'a pasava ju për i fo a piourava 'd la couléra qu'al avìa për èsë-se leissà minchounâ paréi. Coumare la vourp, cant i à sëntù qué chadèl i é saoutà fora 'd soua tana e i é v'nhùa spëtâ lou lu. Ma apèna lou lu l'à avu vista a i é drancà a col e al avìa jo chapà për lou coutuèt e a bramava:
-L'é fait sta vota, t' m'ëscape papi, t' m'as jo prou minchounà. La vourp i stava fërma fërma e i dizìa ar lu:
-Ma coz'avé-ou, coumpare; sarà pa tan dë s'no ou m'ëstrangoulà! F'zé pian, spetà armén qu'peusou dî mia razoun!
Lou lu al à arlamà 'n poc e chëlla ou bèla manéra i l'à apeisià e i à dit:
-T'as just pi da ficâ to nas ënt ar lait e t'seus bèle varì.
E i l'à m'nà su a Michaloun, ënt ar chabot dë barba Jacou Mourèl. I soun intrà për la fnèsta 'd la crota a travèrs di bastoun dë bosc drit qu' la i èra për fâ la frâ. La i èra lai 'd bèle gavià 'd lait, e lou lu qu'avìa lou nas qu' li brusava a s'é subit butà a lapâ dar bin qu'a n'avìa e la vourp i 'ndava via sfiourënt. Da 'n basin a l'aute i sourtìa fora për vèe s'i arivava pa nhun, ma l'èra mac për vèe s'i poulia 'ncoû sorte. Coumpare lou lu chèl a lapava sampe 'n que méntre a dizìa: -Méi quë pansa schanquéa quë roba avanséa.
Cant coumare la vourp i à vist qu'i avìa jo pèna a sorte, i s'é ditta: méi qu'm'në vounhou, e i é sourtìa fora s' l'aira ar soulèi. Lou lu qu'a la via pa pi tournâ, i à chamà coza i fëzìa, e chëlla:
-Seui si ar soulèi qu' m'vardou, lapa pura, mi të chamou peui...
Ënt que méntre i ariva barba Jacou, e la vourp vai vitte chamâ lou lu peui i cour strëma-se. Lou lu à prou vite prouvà 'd sorte ma sì, a l'à pa pi pousù, al èra trop gounfi dar lait qu'al avìa bëvù.
'Nloura barba Jacou, cant al à vist qu' l'èra paréi, a se caria 'n tourtoû, a dreuv soua crota e al à d'nà tante 'd qu'le patéle ar lu qu'al à dapoc ëndrënà. Ma la porta i èra pa bin sarà e lou lu e s'é ëncoù scapà. La vourp, cant i à avù vist qu' l'ëndava brut paréi, i èra pasà ju ai Vërnéi e s'èra ëndà ravioulâ 'nti cournal, peui i s'në v'nìa su arblëntse coum s'i savëssa pa pi coure. I sentìa queicun quë gëmìa, i é ëndà e i à trouvà lou lu su ar Barmarot que s' pianhìa 'd lë patéle qu'al avìa pià.
Cant lou lu l'à vista arivâ tan pian, arblëntse për la bruéra, a s'é bèle butà a piourâ e a i à dit:
-Coz'avé-ou, coumare? E chëlla:
-Ah! Së të savësse coum seui istà maltratà, n'ai pià pi qu' ti; varda 'n poc coum seui sanhoùsa. Lou lu, bounom, a s'é laisà piâ, e al à pa avù lou courage 'd fa-li d'arproch e a i à dit:
-Vén outta ënsèm a mi ar pian 'd la Svirota, l'é ën pian e l'é pa tan leunh coum ar Becouèt! E i së soun ëncaminà për tournas-ne ar pian 'd la Svirota.
Mentre qu'i s'n'ëndavën l'èra jo neuit; coumare la vourp dì ar lu:
-Coumpare?
-Coza voule-ou?
-Seui jò tan stanca, ài jo përdù tantou sanc, t'ëm pourtësse 'n poc!
E lou lu, bouric coumpassionous, a i à dit:-Tap'te lì s'mia squina. E la vourp li saouta a col.
Mentre qu'i pasavën sai a i Arveuire e qu' la chocca dar prève sounava, la vourp cantava:
-Ari, ari për lou pian
Lou molavi porta lou san.
-Coza fëze-ou, coumare?
-Couintou i oure.
E lou lu a l'à crëiùa e a l'à pourtà fin outta ar pian 'd la Svirota. Cant i soun arivà, coumpare lou lu di a la vourp:
- S'ou savësse, ài propi 'na fam da lu; vardà 'n poc s'la i é papi 'd poulénta. La vourp i é ëndà sërcâ e i n'à trouvà trè fëtte 'd frèida.
-T'né, minjà pura, mi ài pa fam.
Cant lou lu à avù minjà, la vourp à dit
-Là, ura ou sé bin stanc, ëndave coujâ, mi vaou co ura. Lou lu a s'l'é pa fait dî doue vote e da lì 'n poc a l'èra jo bèle ëndrumì. Ënloura coumare la vourp i é sourtìa pian pian e i é ëndâ roubâ 'na galina a manha Nezina.