Nòvas d’Occitània    Nòvas d'Occitània 2013

invia mail   print document in pdf format Rss channel

Nòvas n.128 Octobre 2013

Francesco Petrarca (1304 – 1374) - da "Il Canzoniere"

Francesco Petrarca (1304-1374)

revirat de l'italian per Jean Claudi Foret

Francesco Petrarca (1304 – 1374) - da "Il Canzoniere"
italiano

I

Voi ch'ascoltate in rime sparse il suono

di quei sospiri ond'io nudriva 'l core

in sul mio primo giovenile errore

quand'era in parte altr'uom da quel ch'i' sono,

del vario stile in ch'io piango et ragiono

fra le vane speranze e 'l van dolore,

ove sia chi per prova intenda amore,

spero trovar pietà, non che perdono.

Ma ben veggio or sí come al popol tutto

favola fui gran tempo, onde sovente

di me medesimo meco vi vergogno;

et del mio vaneggiar vergogna è 'l frutto,

e 'l pentersi, e 'l conoscer chiaramente

che quanto piace al mondo è breve sogno.

CCCLXV

I' vo piangendo i miei passati tempi

i quai poso in amar cosa mortale,

senza levarmi a volo, abbiend'io l'ale,

per dar forse di me non bassi exempi.

Tu che vedi i miei mali indegni et empi,

Re del cielo invisibile immortale,

soccorri a l'alma disvïata et frale,

e 'l suo defecto in Tua gratia adempi:

sí che, s'io vissi in guerra et in tempesta,

mora in pace et in porto; et se la stanza

fu vana,almen sia la partita honesta.

A quel poco di viver che m'avanza

et al morir, degni esser Tua man presta:

Tu sai ben che 'n altrui non ò speranza.

occitan

I

Vos qu’escotatz dins mas rimas lo son

dels sospirs ont mon còr preniá vigor

al jove temps de ma primièra error

quand mos pensièrs non èran çò que son,

se, per mon biais mesclant plor e rason

entre espèr van e tan vana dolor,

qualqu’un compren quina espròva es amor,

pensi trobar pietat e mai perdon.

Mas ara vesi ben cossí lo mond

longtemps m’escarniguèron, dont sovent

sus ieu meteis vergonha entre ieu nais.

A mon landrar la vergonha respond,

la repentida e lo clar sentiment

qu'aiçabàs çò plasent es brèu pantais.

CCCLXV

Me’n vau versant de plors sul temps passat

que vodèri a carir causa mortala

sens m’enairar en vòl tot avent l’ala

que bon imatge aguèsse de ieu dat.

Tu, vesent de mos mals l’indignitat,

Rei eternal qu’al cèl s’escond e cala,

secor l’arma qu’es freula e se rebala :

que ta gràcia redema son pecat.

Emai visquèssi en guèrra e en tempèsta

una vida emai vana, al pòrt qu’ieu mòra

en patz, qu’al mens siá ma partença onèsta.

Qu’al pauc de viure que per ieu demòra

e qu’al morir denhe èsser ta man prèsta:

o sabes plan, non espèri res fòra.


Condividi