Aviàn jomài vegù soutà i estele;

valòsche e blùe se courìen aprèe

a mounne-mounne per i ribbe d'àire

findi darìe di crést dal valoun,

faziìen virà i mourre anàn a arìe

fìndi a schoudà i col ei ouèi minàa;

courìen i estéle e nous minà couriàn

per véirle toumbà darì'di crést;

tout brascheliavo e pa nòsto rouàa;

que gòi a véire acò, a sente i màire

dii a man jounche ai ùus, sout de i èrq:

-"Ah nòste Boun, nòste Créddou, Dìou sàrve!

-nou chamàven- fazèi pa toumbà issì!"-

darìe de branche e bars vihiàn i estéle

e i estéle pouìen pa véire nous

e i estéle trihiàven, bòouco nous,

per fànnou trihià nous, i belle estéle;

e i pu pichot, darìhie di fenèste,

man mourre jounch, dizìen lou ben alègre

e tuchi i ouèi viràven pin d'estéle.

L'estralòrgo aviò dich: "Z'é pa 'nc'aquesto,

z'é pa'nc'aquesto la darièro nouèch";

e i fenèste di méire, amoun si bàars,

si sére, i préit, i quiòt, i bàisse, i colle,

i gùie, i coste, i buq, toute i fenèste

pìne èren de pichòt, di pu pichòt

e d'aquì' ouéi qu'i èren pìn d'estéle;

e 'n coucounòt pichòt bòouco n'estélo,

à dich: -"Telài telài, n'estélo mounto!"

E n'àoute pi pichòt; "Z'é na lusérno!"

e i ouèi minàa grignàven ai fenèste.