Vi proponiamo, questa volta: Noi di Montagna, una poesia che presenta e descri­ve in modo crudo e fedele tutta la dolente realtà di ciò che rappresentava la stentata esistenza di chi un tempo in montagna ed alla montagna la sorte lo aveva costretto a vivervi. Va letta dunque immedesimandosi nel passato di almeno qualche decennio.

NÔS DË MÔNTIGNË

Ün câl bruvâ sëntiânn dithë:

sé grouséth 'më nâ bouglië

bargiaca, pagün capèsônn,

sé frân dzânn dë môntignë.

Ma hi memi, tèn dë garâ,

sônn arva trouplân, trouplân,

për mandath së n' avânhévânn

bèle rinchë un pëzët pân.

Ni për vivre, ni për môrë

carchërënn n’ èn lôn avou;

lë fatichës për avészou

hânn ichië pagnün szouânn sou.

Fai ti couinchiô, tôrnâ fagli:

travâgl doublô e sout mouèita

bravës dzânn dë môntignë

pru ch' inchië s' arivët pa.

Të faja, për pouséth vivrë

të chinjouthës, pi gli dzârt

su la fin, për paiéth tagliës

dëvia vouèndrë tôn ciavrât.

Hânn ichië 've pô dë tarâ

ma 'voi grô, la rozë ansèn,

i ialavët së la cévrâ

bèle avénânn biënn bouszèn.

Se t’sarvèt ün mëlëouô

1 foulèt la forëstal

ch'ou faszèt tagliéth hè scagliô

e liscéth hè talëscal.

Trôvônn bèlâ ta ciabournâ,

gli fânn finca lô ritrât

ma a l' invit d' ün tèn arhaszi

ou giônn fit ch' ou sônn pa mât.

Bè chë t’osâ l’ariâ bôn-nâ

e tôn tèt crëvi a lôszâ

l’evâ fréscë dë fôntân-nâ

sènhâ sout fe pa grân zôszâ.

Iât ala tènch’a la mithë

ch’ün për câl sèn scapa pit

n’èn pe fèt frân malèt tart

hânn dëviânn dzâ fathë fit.

Atha ou préiônn chë tournisânn

touath lë viprës, gli ratéth

ou sânn pa ch’i fot fa d’ortô

së voulèn acôth mingéth.

Se n’èn pit dë mouijôn nôvës

din lô plân e la vignë

eth siguth pa na rësoursâ

chë l’arva dë môntignë.

Laiamônn për dëmërtisèi

tournèn machë a vouèntrë plèn :

apre tântës vitës gramës

së nâ briszâ dë bon tèn.

Luigi Vayr